Bruce Springsteen

Bruce Springsteen, Pinkpop 2012

We gingen er speciaal voor naar Pink Pop. Althans, er werd geboekt en ik moest mee. Bruce Springsteen zou namelijk optreden.

Mijn nieuwe vriend Alexander is van Bruce Springsteen. Begint hij over Springsteen, dan trekt er een waas over zijn gezicht. Hij gaat langzamer praten. En als hij zoek is, heb je grote kans dat hij ergens in een stille hoek Springsteen zit te beluisteren. Met geloken ogen.

Hij is niet de enige. Ook een paar van mijn collega's werden groen van jaloezie toen ze hoorden dat ik naar Bruce Springsteen ging. Ik vroeg wat er in vredesnaam zo bijzonder was aan de muzikant. Eén van de collega's haalde gelaten zijn schouders op en zei: 'Je hebt mensen die Springsteen bewonderen, en je hebt mensen die hem nog nooit hebben zien optreden.' Daarna liep hij hoofdschuddend weg met zijn bekertje koffie.

Vriendin Claske begon te glimlachen en mijmerde: 'Bruce Springsteen ja. Goeie muziek. En als je dat niet vindt, hoef je je tijdens dat concert niet te vervelen. Het is een sexy man.' En Claske is een kritische. Een hele kritische.

We stonden al uren van tevoren 'in de pit', want we dienden in de voorste gelederen te staan. Alexander kwam een collega tegen. Als sekteleden begroetten ze elkaar. Alexander vroeg: 'De hoeveelste keer is dit voor jou?'  'De achttiende keer, ' zei de collega. 'Voor mij de twintigste keer ,' zei Alexander, 'en ik ga ook naar zijn concert in Parijs.' Normaal schept hij nooit zo op.

'Het is de energie, de energie,' heeft Alexander me ooit dromerig uitgelegd. Heeft hij gelijk? Ja. Bruce Springsteen heeft die vonk. Hij speelt  - echt en intens. Hij maakt muziek. Je wilt huilen en lachen, je wilt één zijn met de muziek, je wilt de magie proeven. Je wordt geraakt, als in een soort vervoering. Je hart bonkt en je voelt: dit is het laatste en mooiste concert wat ik ooit heb meegemaakt. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is: inderdaad Claske, hij is sexy. Een man die je mee wilt maken.

De slachtoffers van de treinspringers

Misschien bespreek ik in deze blog een taboe. Deze blog is dan ook absoluut af te raden voor de rouwende nabestaanden van een treinspringer. Of voor depressieve mensen. Lees deze blog in dat geval niet!  In deze blog gaan we het namelijk hebben over de schade en de slachtoffers van de zelfmoordenaar.

Deze week was er weer 'een aanrijding met een persoon'. Ik ken die aangereden persoon niet. Om hem eer aan te doen, denk ik nog even hoe triest het is als je zo lijdt onder het leven, dat je er een einde aan maakt. Toen Conny net gestorven was, leed ik ook. Maar ik wilde nooit niet leven. Los daarvan. Waarom sleep je als zelfmoordenaar zoveel mensen mee in je ellende? Moeten we daar begrip voor tonen?

Want kijk. Ik reed op spitsuur vanaf 's Hertogenbosch naar Utrecht. In een trein zitten ongeveer 500 mensen (schatting). Nadat alles weer kan rijden, ben je zo'n 3 uur verder. Er gaan 4 intercity's per uur tussen 's Hertogenbosch en Utrecht, en 2 stoptreinen. Dat betekent dat er zo'n 9000 mensen gedupeerd waren door deze zelfmoord. Zij liepen een half uur tot (met pech) 2 uur vertraging op.  Daar kan de NS overigens niets aan doen. Dat is rond de 9000 kostbare uren die ongevraagd afgenomen door deze suïcideactie. Uren dat mensen bij hun vrouw wilden zijn, een romantische afspraak hadden of naar een examen moesten. Ik wilde in dat uur bij mijn kinderen zijn.

En dan heb ik het nog niet gehad over de psychische schade die de arme conducteurs oplopen die de lichaamsresten moeten opruimen.  En van de machinist. En de financiële schade van de NS.

Ik ging nog een stapje verder, nu ik toch het ethische pad had verlaten. Zelfmoord is een andere vorm van moord, je denkt en plant van tevoren hoe je iemand van het leven kan beroven, in tegenstelling tot doodslag. Moord is dan ook het meest strafbare feit dat je kunt plegen. Je kunt er in theorie dertig jaar voor krijgen of levenslang (artikel 289 wetboek van strafrecht en www.ausmadejong.nl).

Als treinreiziger (en niet als nabestaande) stel ik dan ook: zelfmoordenaars die voor de trein springen zijn zware criminelen.

Fashionvictim

Kwaliteit is beter dan kwantiteit, vind ik. Maar ik leef het niet na, want ik blijk 23 spijkerbroeken te hebben. Waarvan 70% met flarepijpen, 20% strak, met of zonder gaten, en 10% overig.

Het liefst heb ik er, zoals @scherpschrijver Wanda, slechts één. Dat is veel cooler. Ga je op reis, neem je die ene spijkerbroek mee, een schone onderbroek, twee T-shirts en een paar hakken voor netjes. Het past bijna in een knapzak. Zo ging ik ooit naar Israel, eind jaren '80 met mijn verse diploma op zak. Nostalgie!

In de loop der jaren is alles vermenigvuldigd. Niet alleen mijn spijkerbroeken, ook mijn jurken (16 lange, 32 korte). Mijn huis (vier kamers plus keuken en douche in plaats van een studentenhol van 2 bij 2) en tenslotte ikzelf (twee kids). Als ik zo door ga, moet ik een villa aan gaan schaffen vanwege de extra kamer voor mijn kleding. En het ergste van alles is: dat idee stoot me niet eens af. Een inloopkamer voor al je kleding en schoenen, wat een Walhalla. Is er in de loop der jaren een materialist in me geslopen?

Want dit is het omgekeerde van Zen. Ik ben aan al die spullen gehecht. Ik zou zeker 20 broeken weg kunnen geven, maar doe dat niet, omdat ze stuk voor stuk bijzonder zijn. Net die andere kleurnuance, net die iets andere pijp, net die iets hogere taille. Je ziet het niet als buitenstaander, maar als bezitter ken je je spijkerbroeken tot in detail. En dat geldt ook voor mijn laarzen (21) en schoenen (24). Ze zijn paar voor paar bijzonder.  En laat ik maar niet beginnen over al mijn prachtige jurken. Noem me een liefhebber, of een verzamelaar, je kunt ook constateren dat ik een ordinaire fashionaddict ben geworden.

Wat zou er gebeuren als mijn kledingkast in de fik zou vliegen? Een nachtmerrie zou het zijn, een hels drama, maar na drie dagen huilen zou ik waarschijnlijk weer vrolijk opnieuw beginnen.

Voorlopig maar even geen uitbreiding van mijn kledingkast. Dat is al een hele opgave, want zie die verleidingen maar eens te weerstaan tijdens de uitverkoop.

De andere kant is dat die kleding me een hoop lol geeft: iedere ochtend vind ik het aankleden weer een feestje. En ik moet er niet aan denken dat men zegt: “Je bent op zich best aardig, maar je hebt altijd hetzelfde aan.” NEE!

Puberteit

Er klonk een ijselijke gil uit de badkamer. Daarop kwam Kahdra (11) naar buiten gestormd, roepend: 'mam kijk, het wordt al erger!' Ontzet wees ze naar twee een minieme bollingen in haar bloemetjeshemdje.

Alles is aan het veranderen bij mijn tweeling. Het komt-een-Belg-bij-de-dokterstadium van moppen zijn ze ontgroeid, de humor is verdacht volwassen. 'De Stiltonsisters' zijn boeken voor kleintjes, het favoriete boek is nu 'Hoe overleef ik mijn ouders.' Als ik iets zeg, wordt dat doorgaans ernstig betwijfeld. Of er worden  wenkbrauwen gefronst, ogen omhoog gedraaid. Regelmatig klinkt het verveelde 'duuuuh' na een opmerking die ik toch echt heel relevant en leerzaam vind.

De puberteit. Met name Kahdra maakt zich er zorgen om. Er verandert ook zo veel. Alleen al aan je lichaam. Je borsten die zomaar beginnen te groeien en dan die vreselijke ongesteldheid die als een zwaard van Damocles boven je hoofd hangt. Ik weet nog hoe ik daar als kind tegenop zag. “Wat als ik op school ongesteld word?” vroeg Kahdra net. “Of op de fiets? En hoe weet je dat je ongesteld wordt?” We hadden er een gesprek over.

'Als je ongesteld bent, gaan we dat met zijn tweeën vieren,' beloofde ik Kahdra. 'Een feest voor vrouwen alleen. Omdat het weer een nieuwe mijlpaal is in je leven. Dan gaan we vieren dat je bij de vrouwen hoort en niet meer bij de kleine meisjes.' Een intiem feestje, daar heeft ze wel zin in. Haar blauwe ogen stralen. 

“En ik dan?!” vraagt Kilian. “Ga je met mij soms ook feest vieren als ik haar op mijn piemel krijg?” Kahdra begint onbedaarlijk te lachen. Maar hij heeft wel een punt. Bij Kahdra gebeurt er momenteel meer dan bij Kilian, maar hij heeft evenveel recht op aandacht. “Wij gaan binnenkort samen iets leuks doen, voor de lol, zonder reden.” zeg ik. Dat vindt hij prima. Kahdra ook.

De schoonheid van het moment

Talamone

Sienna

We zijn vanaf Perugia met de auto via Assisi en Sienna naar de Toscaanse kust getrokken. Wat is Italië mooi.

De eerste avond belandden we in het plaatsje Monteccio, bestaande uit drie boerderijen, twee huizen en een café. We vonden een bed-and-breakfast in een verbouwde onderverdieping van een landhuis. Een groot bed, robuuste antieke kasten, aan het plafond oude balken. Openslaande deuren naar buiten, zodat we de volgende ochtend in de blakende zon konden ontbijten met uitzicht op de hellingen met wijngaarden.

We toerden verder en deden Assisi aan, een prachtig maar toeristisch plaatsje. Daarna gingen we naar Sienna en bezochten de oude kerk, met schilderingen van Michelangelo en Donatella. Het idee, dat al die mensen op de vloer met mozaiek afbeeldingen maakten. Deden ze het voor God? Onder dwang of vrijwillig? In een bijzaal waren oude boeken tentoongespreid van ver voor de boekdrukkunst (dertiende eeuw). Iedere letter van een hoofdstuk was een gedetailleerde tekening. Alleen al de toewijding die uit de letters spreekt, is spiritueel. Dit is kunst: iets maken dat boven jezelf uitstijgt.

Toeren door Italie is geen straf. Weinig mensen, ongerepte gebieden. Middengebergte, glooiende hellingen. Uitgestrekte velden, kleine schilderachtige huisjes.

Inmiddels zijn we in het Etruskische plaatsje Talamone. Het is een schattig, paradijselijk plekje aan de Middellandse zee. Er is een jachthaventje, ik heb het idee dat de bewoners daarvan leven. Vissers heb ik hier niet ontdekt, en toeristen ook niet. Het plaatsje is totaal ongerept, Engels wordt er niet echt gesproken, maar in het Italiaans red je je al snel.

Met zulke mooie natuur heb je eigenlijk ook niets meer nodig. Je schrijft, je wandelt wat langs de zee, je bent. Als je mensen spreekt, zijn ze vrolijk en aardig. Ze zijn niet uit op je portemonnee, zoals je merkt in toeristische badplaatsen, bijvoorbeeld in Turkije. En waarom zijn de mensen aardig? Omdat ze niet opgefokt zijn door drukte of omdat ze niet ergens een onuitgeschreeuwde woede hebben van binnen. Het is gewoon goed, zo.

En dat wil ik nastreven, ook als de vakantie afgelopen is. Ik wil me niet meer gek laten maken door mijn overvolle agenda en alle dingen die ik moet. Ik wil zorgen dat het goed is, zo.

Perugia - het geleerde

in de straten van Perugia.

Japanse collega's 's ochtends op weg naar het congres 

En toen was ineens het Journalisten congres te Perugia afgelopen. Gister waren de laatste interessante colleges en workshops, zoals over 'justice and power' en 'spending stories'.

Terugkomend op mijn vorige blog: natuurlijk gaat het niet alleen om menselijk contact in de journalistiek. Juist door middel van datajournalistiek kun je keiharde feiten boven tafel krijgen. Een verhaal is niet altijd een verhaal omdat er mensen aan te pas komen.

Op een terras, onder het toeziend oog van twee stenen leeuwen die uit het gebouw springen, ontstond er een gesprek met collega's. Welke vorm je bij welk verhaal toepast. En dat een onderwerpinterview ongeschikt is als de geinterviewde alleen maar 'leegloopt' over een bepaald onderwerp, zonder er iets eigens aan toe te voegen. Schrijf dan een achtergrondverhaal, waarin je eventueel een deskundige raadpleegt.

Een andere schrijvende collega ergerde zich aan journalisten die eindeloze quotes gebruiken. Dat riekt naar tekstvulling en dat is nooit de bedoeling van een quote. Iedere zin, ieder citaat, moet je zorgvuldig kiezen, omdat het een functie heeft in je verhaal.

Van dit soort congressen krijg je een soort opleving. Je weet waarom je dit beroep beoefent en waarom niet. Je leert en raakt geïnspireerd. Voor studenten zou dit congres een absolute aanrader zijn. Er waren er nu vier. Hoop dat het er volgend jaar meer zijn.

En nu ga ik Italië in. Op naar Assisi!

Ik twitter, dus ik ben (journalist)

Perugia - Het journalistencongres is groots aangepakt, gemiddeld zijn er rond de 55 workshops en lezingen per dag. Als je wilt kun je je van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat onderdompelen in 'over journalistiek' - onderwerpen. De lokaties - veelal oude Middeleeuwse zaaltjes met muurschilderingen - zijn prachtig.

Hoewel journalstiek mijn beroep is, heb ik op dit moment sterk behoefte aan een ander onderwerp. Je zou bijna denken dat de wereld louter bestaat uit verslaggevers. Denk je dat je alles gehad hebt en wandel je na een lezing naar buiten,  dan zie je weer vakbroeders of - zusters sprekers interviewen, want er komen hier allerlei internationale kopstukken uit 'het wereldje'. Eigenlijk zouden ze op dit congres, als afwisseling, eens een goudsmid aan het woord moeten laten, of een olifantendrijver.

Zo heb ik inmiddels het gevoel dat ik alles weet over datajournalistiek en storytelling. Wat ik van het onderwerp moet denken, weet ik inmiddels niet meer.

Door de veranderende media (ouderwets een verslagje tikken, zoals ik nu in feite doe, is echt hopeloos achterhaald) is de beeldvorming van de journalisten ook veranderd. Er worden foto's gemaakt van neerstortende vliegtuigen door burgers, die weer worden getwitterd en geretweeted, daar is geen journalist aan te pas gekomen. Een journalist zou bijna vanachter zijn kleptop op basis van social media een prachtig verhaal kunnen tikken, inclusief ooggetuigeverslagen.

Maar wat social media ook toevoegen, de waarde van het contact met een mens is de kern van het vak van journalistiek. Zijn blik, zijn ogen, zijn geur. Zijn achtergrond, zijn angst, zijn vreugde, alles krijgt alleen maar meer waarde doordat we de achtergrond en context al van het web hebben kunnen plukken. Eigenlijk betekent de toename van het belang van social media alleen maar meer huiswerk voor de journalist, zodat hij nog beter onderlegd zijn verhaal kan maken. Waarin hij zoekt naar het echte menselijke verhaal.

Ik zou nu naar een workshop kunnen gaan over Gamification, over hoe je spellen kunt maken van nieuws (het moet nu echt niet gekker worden). Of naar 'Integral Media, the future of mass media in the age of social networks'. Maar nee, geen social media meer! Of zal ik dan naar 'energy challenges and European geopolitics" ? Dat lijkt me interessant. Mijn collega's zitten inmiddels aan de coffee machito op een terras in de zon. Of aan het bier, vrees ik. Ik geloof dat ik me eerst bij hen ga voegen.